سلام تنها دلیل این صبوری تو بیدارم کن از این کابوس دوری سلام آرامش آشفته حالی بیا شاید تموم شه خشک سالی... من کنارتم چشاتُ وا کن تووی سختی ها هواتُ دارم واسه آرامش تو بیدارم من کنارتم چشاتُ وا کن اگه بمونی توی تقدیرم، خستگی هاتُ ازت میگیرم دانلوداسم این دیوونگی نمیدونم چیه! ک یه آهنگی خاک بخوره توو پوشه ی لپ تاپِت. ی بارم گوشش ندی، و درست همون سری از موزیک هایی که واسه عشقت رایت کردی، بعد ی شبی مث امشب پلی بشه میون حرفهای منُ جانِ جانانم.... بعد جوری بعد قطع کردن تلفن به این موزیک گوش میدی که انگاری هر باری ک گوشش میدی بارِ اولت... با همون حس و حال قشنگ.... +حرفها دارم در پست بعد/ ب همین کوته نوشت قناعت میکنم و سخن تمام (:

شب، موقع بستن پلک هایم، ب گذرِ امروز فکر میکنم. ب صبحی که با استقبال عاشقانه ی "او" جانانه شروع شد، ب ظهر که با شوق زیاد پیراهن جدیدش را برش زده ام... و هر برش آن چشمانم را میبستمُ ان را در جسم عشق تصور میکردم و لبخندی نو تر به لبانم مینشاندم. ب عصرُ لحظه های اذان، ک دلم را به خدایی سپردم که میبیند آنقدر زمین خورده ام که فولادینه قدم میگیرمُ استوار و محکم راه میروم، ب لحظه هایی ک همه ی "من" و همه ی "او" را با اعتمادُ اطمینان خاطر به خدا میسپارم... ب چند ساعتِ بعد ک ندانستم قرار است آنچنان در کنارش حضور داشته باشم ک دل قرص تر از هر بارِ دیدارمان از بازدمش ، دم بنوشمُ عشق خلق کنم.... دلم تکان میخورد با هر آهِ او که از سر درد بودُ چهره اش را در هم میبرد. بی آنکه برایم دلبری کندُ بخواهد زخم دستش را نوازش کنم، دانه دانه درد هایش را با نوازش عاشقانه ای به خواب زمستانی بردم. و حالا ب عکس های توی گوشی که از ساعات امروز و آن لحظه ی کوتاه دیدارمان گذشت نگاه میکنم به لبخند های دو نفره ی ما، به حرفهایی کشدارُ دنباله داری که یکی در میان جمله ی تکراری من رشته ی کلامش را قطع میکرد ک میگفتم " علی ت

- بچم مریضه خانم. فقط بگین چکار کنم؟ این بود شروع شکایت یکی از مراجعین. باورتون نمیشه به بیمار بودن خودم شک کردم اما این بچه از هر نظری سالمِ سالم بودهُ روند عادی و طبیعی رشدی رو طی میکرد. اونقدر کاملُ درست که حتی به خاطر دل مادرشم نمیشد هیچ یک از حرفهاشو تائید کنم! هر سوالی که کردم ب همون درستی پاسخ داد، اخرش دست به دامن تفسیر نقاشیش شدم. ی نقاشی برام کشید که اصلا حض کردم. شروع کشیدن، میزان بزرگی و کوچکی اشیا، رنگ های بکار برده شده در نقاشی، همشون نشات گرفته از سلامت بالای روانش بود و رابطه ی خوبی که با پدرش داشت و البته وابستگی به مادرش که این وابستگی رو خودِ مادرش ایجاد کرده بود. نمیدونم این اختلال ADHD که مادر ازش حرف میزد چطور کشف شده بود! ولی باید بگم متاسفانه این روزها اونقدر مادرها و پدرها غرق در عضویت شبکه های مجازی جورواجور هستن ک یادشون رفته "بچه" اصلا چه شخصیتی داره! یادشون رفته بچه ای که شیطنت طبیعی خودشو نداشته باشه بیماره. دلشون میخاد با زدن ی برچسب ی قدی رفع تکلیف کنن! از توو کیفش داروی ریتالین در آورد و گفت یکی از روانپزشک ها بهم اینُ معرفی کرد اما شک داشتم ک استفاده

از چن دسته از ادم ها باید دوری کرد. از اون دسته از ادم هایی ک تا ی سنی از عمرشون رو غرق هر کاری بودنُ کیفشون رو کردن به یه حدی رسیدن ک کارهای زشتشون رو بالا اوردن و اگر همین الان خدای نکرده بمیرن هیچ ارزویی ب دل ندارن. حالا نشستن راه توبه در پیش گرفتن و نمونش در آقایون اینه ک کل زاویه ی دیدشون سنگ فرش خیابونه و دائم الذکر اذکار الهی، و در خانم ها سایبون مقنعشون تا زیر چشمشونه و چونه ی مقنعشون تا درست زیر بینیشون! و تا صدایی ازشون بیرون نیاد نمیشه حتی تشخیص داد از چی داره روو نمایی میشه! اصلا میزان جو در این خانم ها به حدیه ک سنجش اون گاو نر میخاهد و مردی کهن!این گروه برای اوج گرفتن حاضرن هر کسی رو له کنن. با اعتقادات ساختگیشون که ذره ای باور درش نیس به خیلی ها ضربه میزنندسته ی دیگه ای از ادم ها کسایی هستن ک زخمی ان! مورد خیانت واقع شدن حالا هر نوع خیانتی! هر نوع ضربه ای! این جور ادم ها در تلاشن برای جبران، ولی مغز معیوبی دارن چرا که فقط میخان تلافی کنن و براشون این مهم نیس ک این جبران و تلافی رو سر چه کسی دارن در میارن، فقط میخان اون موقعیتی ک خودشون قرار دارنُ در اون لحظه های سخت قرا

ادم ها اول زندگیشان چقدر شیرین است. روابط پر از احترام، نشست و برخواست ها مملو از حس خوب و سرشار از رضایت، بودن های در کنار هم ، همگی از سر دلبستگی و وابستگی، که ای کاش ماندگار باشدُ ادامه دار.... کنار صدا زدن های نام ها یک جانم چسبناکُ دلپسند ستون میکنندُ عزیزمهایی ک آخر حرفها و درخواست ها چاشنی می شود. لبخند هایی که تحت هر شرایطی گوشه ی لب خانه می کنندُ دستان گرمی که آماده برای فشردن است. این ها همگی حس های نوئی است که اول زندگی و آشنایی به وفور دیده می شود... زیباست و بسیار به همان اندازه ی لذت، منزجر است احساسی ک با بهانه ها همراست... دختری با هزار از "منم" ، "منم" ها صبحتش را شروع می کند. تحمل میکنم تا حرفهای سراپا چندش آورش تمام شود. دختری افسارگسیختهُ سرا پا بی حیا! از تک تک تجربه های هوس بازانه اش به بی خیالیُ گاها لذت حرف میزند. نام همه ی دوست هایش را که تجربه های طولانی با آنها داشته به صورت مستعار انتخاب میکند اما به ان ها القاب حیوانی می دهد، و از نظر میزان تجربه ی هم اغوشی وضعیت"بد ، متوسط، عالی" به هر کدامشان آویزان می کند. بعد از هزاران پاراگراف های چندش و مضحک حالا ا

یکی از هم کلاسی هایم همیشه با چادر های مدل دار محجبه ای که همه جا رو میپوشاند سر کلاس ها حاضر می شد. از او پرسیدم که این نوع پوشش را دوس داری؟ جوابی که داد به دلم نچسبید! شاید به خاطر اینکه مطمئن بودم دروغ می گوید! این که حجاب را دوس دارد! ولی آرایش غلیظ و ایجاد روابط راحتُ غیبت های پی در پی پشت سر دوستان و زیر آب زدن دانشجوها پیش اساتید جور در نمی آمد با آن جوابی که داده بود. این حجابش را از سر اجبار میدیدم، از سر نوعی ترس و بله قربان گویی. و حالا مدت کمی است که همسرش را از دست داده. نقل زبان ها شده که چادرش به سرعت برداشته شده و ظواهرش تغیر کرده است، تمامی وسایل خانه را عوض کرده و با پول مهریه ای که از خانواده ی شوهرش می خواهد بگیرد و پس انداز های خودش قصد خرید های دهان پر کنی دارد!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!مرگ، یک واقعه ایست که هرگز عادتی در آن نیست! مرگِ محرم داغی به جان می اندازد که تا نفس باقیست این داغ نخواهد از بین رود... این را من نمیگویم که باورتان چندی به شک بیندازد شما را، این گفته ی محققین و روانشناسانیست که سالهای سال است تکیه بر این اصل زده اندُ معتقدند بدترین ضربه ی رو

شاید که نیاز است سکوتی تازه دست و پا کنم، یا یک حضوری کمرنگ لا به لای اشفتگی هایی که هرگز به ذهن جنبنده ای خطور نخواهد نمود... شاید نیاز است کمی کمتر نگران شوم، کمی کمتر بیدار بمانم، کمی کمتر عصبانی شومُ حساس باشم! این روزها سرو کله زدن هایم با این درد مسخره ادامه داردُ میخندم از انکه برای کشیدن دردها هم کسی نیست که یارایم شود و برای خواندن لالایی های به معجزه آسا هم حتی دستی نوازشگر روحم نمی شود. دلم یک سفر می خواهد ولی در خودم نمیبینم تابِ راه رفتن داشته باشم،سفر جان می خواهد، ذوق می خواهد، سفر دلی خوش می خواهد و اعتقادی که بدانی کسی در این مسیر ماندن